من فائزه شفیعی، دکتری روان‌شناسی بالینی هستم و فعالیت حرفه‌ای‌ام را در حوزه درمان تحلیلی و روان‌درمانی پویشی با تمرکز بر بزرگسالان، زوج‌ها و مسائل روان‌تنی دنبال می‌کنم. مسیر حرفه‌ای من همواره ترکیبی از کار بالینی، آموزش تخصصی و پژوهش بوده و تلاش کرده‌ام درمان را بر پایه نگاه تحلیلی عمیق و مبتنی بر شواهد علمی پیش ببرم.

تحصیلات دانشگاهی من در مقطع کارشناسی در رشته روان‌شناسی کودکان استثنایی، کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی خانواده و دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی از دانشگاه‌های شهید بهشتی و علوم پزشکی ایران انجام شده است. در کنار تحصیلات دانشگاهی، آموزش‌های تخصصی گسترده‌ای را در حوزه روان‌درمانی پویشی، روابط ابژه، روان‌کاوی کلاینی، ISTDP، فرویدخوانی، نظریه بیون، درمان شخصیت مرزی، وسواس از دیدگاه روان‌کاوی و کار با انتقال و انتقال متقابل گذرانده‌ام.

در سال‌های فعالیت حرفه‌ای، به‌طور مستمر در دوره‌های سوپرویژن گروهی و فردی و نیز برنامه‌های بلندمدت آموزش روان‌درمانی تحلیلی و روان‌کاوی شرکت داشته‌ام و همچنان این مسیر را به‌صورت فعال ادامه می‌دهم. نگاه من به درمان، نگاهی فرایندی و عمیق است که در آن فهم سازمان شخصیت، کیفیت روابط ابژه و تنظیم هیجانی نقش محوری دارند.

در حوزه پژوهش، پایان‌نامه‌ها و مقالات متعددی در زمینه‌هایی مانند هوش هیجانی، رضایت زناشویی، سبک‌های دلبستگی، دردهای مزمن عضلانی–اسکلتی، روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت، ذهن‌آگاهی و اختلالات روان‌تنی انجام داده‌ام که بخشی از آن‌ها در مجلات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران منتشر شده‌اند. رساله دکتری من به بررسی اثربخشی روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت بر سندرم روده تحریک‌پذیر اختصاص داشته است.

از نظر فعالیت بالینی، سابقه کار با کودکان، نوجوانان و بزرگسالان را در مراکز مختلف درمانی، دانشگاهی و بیمارستانی دارم؛ از جمله مراکز تخصصی اوتیسم، خانه‌های سلامت شهرداری، انستیتو روان‌پزشکی تهران، بیمارستان و مراکز خدمات روان‌شناختی. در سال‌های اخیر تمرکز اصلی کار من بر درمان تحلیلی بزرگسالان، زوج‌درمانی و درمان آنلاین بوده است.

در کنار درمان، سابقه تدریس دانشگاهی دروس تخصصی روان‌شناسی و اصول و فنون مشاوره، برگزاری کارگاه‌های آموزشی در حوزه مهارت‌های زندگی، هوش هیجانی و مداخلات روان‌شناختی و همچنین فعالیت‌های آموزشی–پژوهشی را داشته‌ام.

تلاش من در کار درمانی، ایجاد فضایی امن و قابل اعتماد است که در آن فرد بتواند تجربه‌های هیجانی، تعارض‌های درونی و الگوهای رابطه‌ای خود را با عمق و دقت بیشتری بشناسد و امکان تغییر تدریجی و پایدار فراهم شود.